| E |
JEAN PAUL SARTRE-REN ARDI GALDUAK
(1951)
NORA OA?
Eusebio Erkiaga, 1957
Nora oa, gazte urduri,
bagiak zabal ta bizi,
biotza geraka,
odola sastaka?
Nora oa, mendiz mendi,
uriz uri, gazte ori?
Ez al dik goizak eskeiñi
bizitza poz berezirik,
edota, ilunabarrak, isil,
maitetasun-garrik?
Arpegi zurbillen batek
sorgin-keiñua egin al dik?
Mozkor-usaiñez loreek
ire barnegiroa zoraturik?
Ez ote ire kolkoan erne
zalgi zital, belar erre?
Oa, ba, oa, ire bideen eske;
oa txairo, zal eta gazte;
galde itzak
neskatxen biotzak,
urrenik urrena
—txitean poz, pitean edena—;
gaztezaroko odolkadak
mamiñean atximurkadak.
Baiñan ez adi
ik uste baiño leen
niregana itzuli
negar-malkoak legortzen;
antola adi bakarrik,
baztertxoren baten.
© Eusebio Erkiaga
| anonimoak |
| mendeak |
| 1 |
| 15 |
| 16 |
| 17 |
| 18 |
| 19 |
| 20 |
| 21 |
| poemen aurkibide alfabetikoa |