| E |
NORA OA?
(1957)
JEAN PAUL SARTRE-REN ARDI GALDUAK
Eusebio Erkiaga, 1951
Artzai biurtua dot
ene Jean Paul Sartre
artalde ugaria dau
aker eta naste.
Et-et, et-et!
Zezentokian zezen
urde biribilla,
pozik sartuko dautsat
amudun makilla.
Nortzuk ditugu, gero,
—izate-zaleok?—
Arako Epikuro-n
txarriak, barrirok.
Soñeko merkez udan
tximino bezela
ipurdia eta abar
agiri dabela.
Prantzi-tik datorkiguz
Euskalerriraño
barrenarentzat kirats,
begientzat laño.
Tamalgarrien, baña,
auxe dot benetan:
olerkarien batzuk
ezpait-dabe eder-muin.
Eta or dabiltz galdez
samin, Beti Larri,
euren buruak noruntz
begiraka yarri.
Ai, gizaiso aundiok,
ardi-gabetuok,
illunez ta ustelez ez
al dozue egin ok?
Arren bai arren, bizkor
utzi leze-bide,
yaso goiruntz begiok
izarren senide.
Utzi urde zikiñen
beira begiratze,
biotzak goratuaz
barrenak loratze.
Adimen-bazka arraitzat
ikus -Aitorpenak—
Agustin andiaren
ondare onenak.
Kanta olerkariok
siñismenez ekin,
olerki narraskoek
ezpait-dabe eder-muin.
Ta zerua itzuliaz
izar, begietan,
zinkuriñaz lore biz,
otoi, ezpanetan.
Agur ba, ene Sartre,
akerzai azkarra,
irri-karkaraz dozu
inpernuko garra!...
Ja-ja, ja-ja!
© Eusebio Erkiaga
| anonimoak |
| mendeak |
| 1 |
| 15 |
| 16 |
| 17 |
| 18 |
| 19 |
| 20 |
| 21 |
| poemen aurkibide alfabetikoa |