| U |
ITXARTU, EUSKO ALABEA!
(1931)
NIRE HERRIA
(1932)
GOGO ITUNA
(1932)
ETSAIAK?
(1985)
ARTXANDA
Sorne Unzueta, 1952
—Ama, ez dot gaur ikusten
geure ikurriña
goiz guztitan bezela
mendi ganean.
Zer jazo ete da?
—Ene seme hegazkinak
atzo izan dira hambeste
bai, hain sarritan!
—Bost bidarrez amatxu
galduta ginan
Artxandan. Eurak jabe
ta gu menpean.
Eguzkiaz batera,
jagiten nintzan
mendi hori ikusteko.
Egun barriak
ekarran beti poza.
Geure ikurriña
Artxanda-ganez beti
hegaz... jaubea!
—Ezin betiko eutsin...
Galdu, geureak...
gehienak, zaurituta
besteak hilda...
Atzerritarrak doguz
orain jaubeak.
Geldirik eta ixilik
egon etxean.
—Ezin, ezin, amatxu,
ez da hori egia!
Bizirik euskotarrak
horren menpean?
Entzuten dot, bai, entzun
abesten gudariak
geroago ta urrago
goraltzen aberria.
—Etsaiak harrapauta
geure gazteak,
gaixoak!, daroela
tarrantaz hildegira.
Laster horma ondoan
ene semea,
suzkilukaz erailda
jausiko dira...
—Abestu, aintzaldu Euskadi
anai zintzoak!
Ama itxi naizu, urteten.
Eurekaz noa.
© Sorne Unzueta
| anonimoak |
| mendeak |
| 15 |
| 16 |
| 17 |
| 18 |
| 19 |
| 20 |
| 21 |
| poemen aurkibide alfabetikoa |